sábado, 4 de junio de 2011

Després de tota tempesta…


Quin alè que hem fet molts! Després de dies i dies de promeses, fotos i papers davall ses portes, sa rutina tornarà a ser present a ses nostres vides.


Ses eleccions han arribat a sa seva fi i com a tal, ara és es moment de sa reflexió. Uns, perquè han guanyat i governaran, altres perquè han perdut i altres, perquè han guanyat també però no arribaran a governar. Un dilema que és degut a una llei electoral (llei d’Hont) que fa que els més votats, si no tenen majories absolutes, no s’aseguren poder governar a ses institucions on s’hagin presentat.


Com deia, han sigut moltes i diverses ses propostes que es polítics ens han anat posant damunt sa taula al llarg d’aquestes darreres setmanes. Que si més ajuts socials, que si un desdoblament progressiu de sa carretera general (M1), que si sa conservació del territori, que si sa modernització del Pla Territorial Insular (PTI), que si sa conservació de sa nostra llengua... com he dit, un llarg etcètera que no vull endinzar-me perquè crec que sa gent ja ha decidit el que vol d’ara en endavant. Però si que no voldria deixar passar s’ocasió per fer una reflexió referent a dues qüestions on, per fí, ses forces polítiques han arribat a trobar un punt d’unió. Em referesc als problemes des transport aeri i tot lo referit al turisme i l’ocupació.


Dos sectors que van per camins diferents pero que alhora estan condemnats a entendre’s. I per què? Ben senzill, perquè segons els preus dels avions, un turista pot triar o declinar venir a Menorca. I no només ens hem de tancar al fet turistic. Com a que d’euros estem pagant per desplaçar-nos a Mallorca, a Barcelona o a Madrid? Si ho compres amb antelació, pot ser tens sort i pots partir a Barcelona per pocs doblessos, però si és per metges o per per qualsevol altra motiu que impliqui el comprar-t’ho al mateix moment, et pot sortir cara sa broma. I després, avam si pots trobar un vol d’anada i tornada al mateix dia, que aquesta és una altra.


O sia, cada Comunitat Autònoma té un bon pessic dels pressupostos de l’Estat en infraestructures, tals com autopistes, autovies, trens com Ave i Balears, com que és una Comunitat rica, donen per suposat que serem prou autosuficients i que no tenim problemes.


En part, el problema és degut a que els propis menorquins o balears som massa conformistes per naturalesa, però crec que aquestes noves generacions de joves que van pujant, haurien de començar a ser més reivindicatives. Al menys, així, els nostres politics estarien més atents a ses necessitats reals dels propis illencs.


No rall de voler més del que mus toca sino obtenir el que realment ens pertoca. Com què? Balears és una de ses Comunitats que més aporta a ses arques estatals i és sa que menys rep a canvi, segons ses darreres balances fiscals. O sia, hem de ser solidaris i quan tenim un problema, com és el cas del transport aeri, ningú ens ajuda.


Molt probablement, aquest debat tornarà a obrir-se quan s’apropin ses pròximes eleccions nacionals, però la solució del transport aeri i la millora del sector turístic no pot esperar més. Menorca no té autopistes, ni autovies, ni trens ni Aves, per tant l’assignatura pendent a centrar-se no és gaire difícil. Necessitam unes millors conexions aerees, uns millors preus i més frequencies, o sia, un millor tracte cap a aquest espanyol que paga i no rep el que toca.


Solen dir que després de sa tempesta –en aquest cas tempesta electoral- ve sa calma, però esper que els nous politics no es relaxin ara que ja tenen els seus sous assegurats i continuin fent feina de veritat per Menorca, ja que sa nostra millora en qualitat de vida passa, en gran part, per solucionar el que he exposat.


Salut!

miércoles, 13 de abril de 2011

Tiempo de elecciones, tiempo de emociones
















Se acercan las elecciones. Llevamos días y días levantándonos con portadas de periódicos picantes, con entrevistas a candidatos haciéndolos más humanos, como también con artículos, ruedas y notas de prensa prometiendo y/o reprochando los que unos u otros hacen o han hecho.

Una cierta sensación de agobio a la que podemos sumar también las visitas de muchos militantes y simpatizantes en las respectivas sedes políticas. Gente que quiere dar su opinión sobre lo que harían, lo que cambiaría o simplemente dando su apoyo al candidato de turno.

Periódicos en plena faena, sedes políticas llenas de actividad... ¿Qué más nos falta? Pues saber que gente nos va a representar en los próximos cuatro años. Y en eso me quiero centrar esta vez.

Llevamos meses viendo que uno de los problemas de los ciudadanos, según en CIS, es la clase política, los políticos. Seguramente, la crisis económica habrá ayudado a repuntar y a reafirmarse, pero creo que ciertas actitudes, tanto de unos como de otros, a lo largo de los últimos tiempos no habrán ayudado a mejorar esa imagen de antaño.

Ahora que se acercan las elecciones municipales, insulares y autonómicas, puede ser un buen momento para ayudar a cambiar esa tendencia negativa. Y prueba de eso, muchos partidos políticos se han puesto manos a la obra dando una imagen de regeneración, tanto de personas como de planteamientos.

En Menorca, la mayoría han apostado por la limpieza de caras para así dar una imagen de frescura cara a los próximos comicios. Tanto PSOE como PP, como partidos mayoritarios, han hecho uso de gente independiente para así conseguir el voto indeciso. Una práctica, a mi entender, que si no se hace con cierta cautela puede convertirse en un peligro ya que supone dar una responsabilidad a alguien que no se sabe como actuará.

Y bien, toda decisión comporta dejar atrás a muchas caras conocidas. En el caso del PP, son muchas las personas que dejarán de estar en la primera fila política.

Assumpta Vinent, Cristóbal Huguet, Antònia Gener, Juana Francis Pons Vila, Mariana López Oleo, Juan Domínguez o Pedro Hernández, son los diferentes diputados autonómicos y consejeros insulares que a partir del 22 de Mayo pasarán a la reserva. Primero, como militante y segundo como ciudadano de a pie, quiero agradecerles todo lo que han hecho por el pueblo durante estos años.

Quizás porque hemos tenido un trato más cercano, quiero agradecer más efusivamente a la consejera Juana Francis Pons Vila y a la consejera Ita López Oleo. Dos mujeres de pensamientos y de formas de actuar diferentes que supieron encajar a la perfección para trabajar por el bien común. Eso, para mi, ha sido un buen ejemplo de cómo debería de ser la política en estos tiempos. Gracias.

Y cuando unos se van, otros ocupan su lugar, y así es la vida. El nuevo PP balear y menorquín se presenta con un cartel electoral de lo más renovado y estudiado. Gente del sector empresarial, asociativo y cultural. Nuevos hombres y mujeres dispuestos a dar todo de sí para conseguir girar la tortilla en nuestras islas.

Un nuevo PP sin grandes obras faraónicas. Un nuevo equipo que no promete grandes inversiones sino grandes dosis de responsabilidad, optimismo y visión constructiva. Quizás, después de ver el despilfarro de los actuales gobernantes viene siendo hora de poner un poco de sentido común a la política balear.

Y por aquí ha encaminado sus esfuerzos Santiago Tadeo: como núm 2 ha puesto a una joven empresaria que, gracias a su astucia, don de gentes y cercanía, dará un nuevo empuje a esta nueva candidatura al Parlamento. Márgaret Mercadal, que conjuntamente con Coia Sugrañes, representarán a Alaior los próximos años en la Cámara Balear.

Quiero aprovechar estas líneas para desearles todos mis mejores deseos. Estoy seguro que, una u otra, tirarán todo lo posible para que el pueblo de Alaior tenga las mejores inversiones.

Salud!